مشاوره دادن، بهویژه به بانوان، باعث ایجاد حساسیت در خانواده و بهخصوص همسرم شده است. آیا باید به این کار ادامه دهم؟ راهحل چیست؟
در ابتدا، رعایت تمام نکات ذکرشده در مسئلهٔ 10 ، برای جلب اعتماد خانواده ضروری است. علاوه بر آن، راهکارهای زیر پیشنهاد میشود:
۱. توانمندسازی علمی و عملی همسر: امام میتواند با تشویق و فراهم کردن زمینه، همسر خود را در زمینهٔ مهارتهای مشاورهای و ارتباطی توانمند سازد و در موارد مقتضی، مراجعان (بهویژه بانوان) را به ایشان ارجاع دهد.
۲. مشارکت دادن همسر (همیار مشاور): امام میتواند با در نظر گرفتن ظرفیت علمی و روانی همسرش، در حل مشکلات مراجعان از او مشورت گرفته و او را در این امر خیر شریک نماید.
3. تلاش امام در جهت کاهش حساسیتهای همسر:
· حفاظت از حریم عاطفی همسر: از بیان جزئیات حساسیتبرانگیز مشاورهها که ممکن است همسر توانایی درک یا تحمل آن را نداشته باشد، پرهیز شود. ۱
· مدیریت موقعیتهای حساس: اگر نحوهٔ گفتار یا رفتار برخی مراجعان ممکن است موجب سوءبرداشت شود، از مشاوره دادن به این افراد در حضور همسر خودداری گردد.
· شفافیت و پرهیز از پنهانکاری: در صورتی که همسر از مشاورهای مطلع شد، نباید فرآیند را بهطور ناگهانی رها کرد، زیرا این کار سوءظن را تقویت میکند. همچنین قطع ناگهانی مکالمهٔ تلفنی در حضور همسر، رفتار مناسبی نیست. ۲
· به اشتراک گذاشتن موفقیتها: بیان نتایج مثبت مشاورهها، بهخصوص مواردی که همسر در جریان آن بوده، نگرش او را نسبت به این فعالیت مثبت میکند.
· گفتگوی مستمر و تبیین اصول: باید بهطور مداوم، حدود شرعی و اخلاقی مشاوره (مانند ضرورت رازداری برای حفظ آبروی مؤمن) برای همسر تبیین شود تا بداند عدم بیان برخی مسائل، ریشه در تعهد شرعی دارد نه پنهانکاری.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
