نبود فضای اختصاصی برای مشاوره و عدم همکاری در تأمین آن

مشکلات مراجعان به دو دسته تقسیم می‌شود:

الف) مشکلاتی که با تشکیل جلسات عمومی مرتفع شده و نیازی به اتاق مشاوره ندارد. (بخش قابل توجهی از مشکلات، در این دسته قرار می‌گیرند.)

راهکارها:

۱. ارائهٔ راهکارهای کلی در سخنرانی‌ها: بیان راهکارهای عمومی دربارهٔ مسائل رایج خانواده‌ها. ^۱

۲. بهره‌گیری از فرصت نشست‌ها و روضه‌های خانگی: تعاملات امام با مردم در مهمانی‌ها، عیادت‌ها و روضه‌های خانگی می‌تواند بستری برای طرح و حل مشکلات خانوادگی و اجتماعی باشد.

۳. برگزاری کارگاه‌های مشاورهٔ عمومی: می‌توان کارگاه‌هایی با موضوعات منتخب برگزار کرد. ضمن دعوت عمومی، می‌توان از افرادی که مشکلشان با موضوع کارگاه مرتبط است، به‌صورت خاص دعوت به عمل آورد.

ب) مشکلاتی که مطرح‌نمودن آن نیاز به اتاق مشاوره دارد.

راهکارها:

۱. ارجاع به مراکز تخصصی و معتبر: اگر مسجد فضای مناسبی ندارد، امام می‌تواند مراجعان را به مراکز و افراد متخصص و مطمئن ارجاع دهد.

۲. بهره‌گیری از مشاورهٔ غیرحضوری: برخی مشاوره‌ها را می‌توان به‌صورت مکاتبه‌ای یا تلفنی انجام داد (البته با در نظر گرفتن آسیب‌های احتمالی و شرایط فرد و منطقه).

۳. استفادهٔ چندمنظوره از فضاهای موجود: می‌توان از فضاهایی مانند اتاق هیئت‌امنا یا پایگاه بسیج به‌صورت چندمنظوره استفاده کرد.

۴. جداسازی موقت بخشی از فضای مسجد: می‌توان در هنگام مشاوره، بخشی از فضای عمومی مسجد را که محل رفت‌وآمد نیست، با استفاده از پارتیشن یا پرده جدا کرد.

۵. همراه‌سازی هیئت امنا برای تأمین امکانات: تلاش برای اقناع و همراه کردن مسئولان مسجد برای ایجاد یا تجهیز یک فضای مناسب. ^۲