راهکارها:
۱. تأکید امام بر امانتداری: مناسب است امام در فرایند مشاوره و در موارد مقتضی، بر امانتداری خود و محفوظ ماندن جایگاه مراجعهکننده نزد خویش تأکید کند.
۲. کسب اجازه برای مشورت: برخی مشکلات بهگونهای است که برای حل آن، امام نیاز به همفکری با معتمدین مسجد یا افراد متخصص دارد. ۱ در اینگونه موارد، باید از مراجعهکننده برای در میان گذاشتن مشکل با افراد ذیصلاح اجازه بگیرد.
۳. اعتمادسازی غیرمستقیم: بیان نمونههای موفق مشاوره (بدون ذکر نام و با حفظ کامل حریم خصوصی) در سخنرانیها، میتواند رازداری امام را در عمل به مردم ثابت کرده و موجب اعتماد آنها شود. البته در محیطهای کوچک باید از بیان این نمونهها، حتی بدون ذکر نام، پرهیز کرد؛ زیرا ممکن است هویت فرد فاش شود.
۴. عدم یادآوری مشکلات گذشته: امام باید بهشدت از یادآوری مشکلات مراجعان در تعاملات روزمره، حتی بهصورت اشاره، کنایه یا شوخی، پرهیز کند؛ زیرا این رفتار، اعتماد مراجعهکننده را بهکلی از بین میبرد.
۵. حفظ ثبات در رفتار: تغییر رفتار امام با افراد پس از جلسهٔ مشاوره، موجب نگرانی آنها و بیاعتمادی دیگران میشود و باید بهشدت از آن پرهیز کرد؛ ۲ مگر در موارد خاصی مانند اطلاع از فساد اقتصادی یا جرائم دیگر که امام را در معرض اتهام قرار میدهد.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
