علاوه بر راهکارهای مذکور در مسائل شماره ۱۸ و ۱۹، راهکارهای زیر پیشنهاد میشود:
1. توجیه همسر امام نسبت به وظایف اصلی خود در خانه.
2. مدیریت زمان توسط امام و همسرش.
3. شفافیت وظایف همسر امام در مسجد و محله و پرهیز از پرداختن به امور غیرضروری بیرون از خانه.
4. تلاش همسر امام برای انتخاب معاون یا همکار تا بتواند به وظایف خانه برسد.
5. همراهکردن فرزندان در فعالیتهای مناسب مسجد و محله، در حد امکان.
پاورقیها سیوطی در کتاب «درّ المنثور» از بیهقی به این مضمون نقل میکند که روزی رسول خدا (صلیالله علیه و آله) در جمع یاران و اصحابش نشسته بود. «اسماء» دختر «یزید انصاریه»، یکی از زنان انصار، به حضور پیامبر (صلیالله علیه و آله) رسید و عرض کرد: «من نمایندهٔ تمام زنان هستم بهسوی شما. این سؤال تنها سؤال زنان انصار و زنان مدینه نیست؛ بلکه سؤال همهٔ زنها است و هیچ زنی در مشرق یا مغرب نیست مگر اینکه وقتی سخن مرا بشنود، آن را میپذیرد. پس من در حقیقت نمایندهٔ همهٔ زنان عالم هستم؛ زیرا شما پیامبر همهٔ جوامع بشری اعم از زن و مرد هستید…» او ادامه داد: «پدر و مادر و جان خودم به فدای تو! خداوند عزّوجلّ تو را بهسوی مردان و زنان هر دو دسته مبعوث کرده است. ما نیز به تو و خدایت ایمان آوردهایم… چرا باید ما زنها محصور و خانهنشین باشیم، مایهٔ دفع شهوات شما و حامل فرزندان شما مردان، در حالی که شما مردان بر ما به شرکت در نمازجمعه و جماعات، عیادت مریضان، حضور در تشییعجنازهها، حجّ مکرّر و بهتر از همه جهاد در راه خدا فضیلت داده شدهاید؟ هر گاه یکی از شما برای بهجاآوردن حج یا عمره یا جهاد از خانه خارج میشود، ما هستیم که اموالتان را حفظ میکنیم؛ ولی ما زنها با شما مردان در هیچ یک از این فضیلتها شریک نیستیم؟» پیامبر (صلیالله علیه و آله) تمامرخ رو به اصحاب خود کرد و فرمود: «آیا سؤال زنی را تاکنون بهتر از این زن در امر دین شنیدهاید؟» اصحاب عرض کردند: «ما گمان نمیکردیم که زن از اینگونه مطالب مطلع باشد.» آنگاه پیامبر (صلیالله علیه و آله) رو به آن زن کرد و فرمود: «خوب درک کن ای زن و به زنهای دیگر نیز اعلام کن که خوب شوهرداری زن برای همسرش، طلب خشنودی او و دنبالکردن موافقت و رضایت او، معادل تمام آن فضیلتهایی است که برای مردها ذکر کردی.» آن زن در حالی که «لا اله الاّ اللَّه» میگفت، به میان زنان قوم خود بازگشت (الدر المنثور فى تفسیر المأثور، ج ۲، ص ۱۵۳). امام خمینی (ره): اشرف کارها در عالم، مادر بودن و تربیت اولاد است؛ هیچ شغلی به شرافت مادری نیست. همهٔ منافع کشور ما از دامن شما مادرها تأمین میشود؛ شماها هستید که میتوانید مملکت را با تربیت اولاد نجات بدهید. این خیانت بزرگی است که به ملت ما کردند و مادرها را از بچهداری منصرف کردند؛ در حالی که از دامن همین مادرها مالکاشتر پیدا میشود. مقام معظم رهبری: شغل اصلی و اولیهٔ زن، زن خانه بودن است. این تحقیر زن نیست، بلکه احترام و تجلیل زن است. زن در خانه است، محیط خانه را – یعنی آن محل رشد گیاه انسان – مرتب و آماده میکند. مرد هم مخصوص این است که بیرون برود، کارهایش را انجام دهد و وسیلهٔ تغذیه این محیط را فراهم کند. این مثل دو هماتاقی است که یکی اتاق را اداره میکند و دیگری برای جلوگیری از گرسنگی، بیرون میرود و غذا تهیه میکند. به کدام بیاحترامی شده؟ آنی که در خانواده کارها با اوست؟ همه چیز به او نگاه میکند؛ اوست که این محیط را میسازد و بیشتر احترام پیدا میکند، یعنی زن. مرد هم پادوییاش را میکند. وقتی هم پای مسئولیتهای اجتماعی، مبارزه یا سیاست رسید، هر دو باید حاضر شوند… اما وقتی از محیط اجتماعی و فعالیت سیاسی گذشتیم و به خانه رسیدیم، آنجا سوگلی خانه زن است و پادوی خانه مرد است (سخنان مقام معظم رهبری در مراسم صیغه عقد، ۵/ ۱۲/ ۶۲). در مسئله 2، بهصورت مفصل محدودهٔ فعالیت همسر امام مشخص شده است. 