نحوهٔ پوشش امام در اماکن تفریحی و خاص

لباس روحانیت، لباس رسمی و دائمی یک طلبه است و به زمان، مکان یا موقعیت خاصی اختصاص ندارد. از آنجا که رسالت روحانی و امام محله همیشگی است، لازم است تلبس او نیز دائمی باشد؛ برخلاف برخی مشاغل مانند نیروهای انتظامی که ساعت کاری محدودی دارند و تنها در آن ساعات به انجام وظایف خود می‌پردازند.^۱

با این حال، در پاسخ به این مسئله دو حالت متصور است:

1. حضور امام در محلهٔ تبلیغی خود: امام برای رفت‌وآمد و حضور در محدودهٔ تبلیغی خود، باید معمم باشد؛ مگر در موارد نادر و اضطراری (مانند هنگام تعمیر خودرو، انجام کارهای ساختمانی منزل، اسباب‌کشی و…). بنابراین، اگر قصد رفتن به یک مکان تفریحی در داخل محلهٔ خود را نیز داشته باشد، باید معمم باشد و البته از رفتن به مکان‌هایی که با شئون طلبگی منافات دارد، خودداری نماید.

2. حضور امام خارج از محلهٔ تبلیغی: امام به تشخیص خود می‌تواند در اماکنی که خارج از محدودهٔ تبلیغی اوست، بدون لباس روحانیت حضور پیدا کند.^۲

البته انجام امور ذیل نیز لازم است:

1. توجیه همسر و خانواده: امام باید ضمن ایجاد فضایی محبت‌آمیز در خانه، خانوادهٔ خود (به‌ویژه همسرش) را نسبت به اهمیت این لباس توجیه کند. لازم است مسئولیتی که این لباس بر دوش او گذاشته، برکاتی که به‌واسطهٔ آن از جانب امام زمان (عج) نصیبش می‌شود و همچنین خطرات و آسیب‌های عدم تلبس را برایشان تبیین نماید.^۳

2. حفظ تقدس لباس: امام باید در خانه و سایر مکان‌ها، به‌ویژه در حضور خانواده، حرمت لباس را حفظ کند. به‌عنوان نمونه، می‌تواند طبق سیرهٔ برخی بزرگان، عمامه را هنگام گذاشتن یا برداشتن ببوسد، آن را معطر کند یا مکانی محترم برای قرار دادن لباس (به‌ویژه عمامه) در نظر بگیرد.

3. حضور کیفی امام در منزل.^۴