فرزندان من میگویند: «از بس شما به شهرهای مختلف مهاجرت کردهاید، ما بسیاری از دوستان و همکلاسیهای خود را ازدستدادهایم و حتی دچار بحران روحی شدهایم؛ بهطوریکه اگر کسی از ما بپرسد کجا بزرگ شدی، واقعاً دچار تشتت میشویم.»۱ راهحل رفع این مشکل چیست؟
راهحل:
1. عدم حساسیت نسبت به اعتراضها:
امام و همسرش باید توجه کنند که اعتراضهای فرزندان تا حدی طبیعی است و نباید به آن دامن زد؛ زیرا این کار میتواند توقع بیجا ایجاد کند و دلخوری، گلایه و شکایت بین امام و همسرش را گسترش دهد.
2. بومی بودن و استقرار بلندمدت امام.۱
3. تحقیق قبل از استقرار:
اگر امام تصمیم به استقرار در محلی غیر از وطن خود دارد، باید قبل از انتخاب نهایی، دقت و تحقیق لازم را انجام دهد؛ مثلاً با حضور موقت (مانند یک ماه رمضان) در آن محل، آدابورسوم و فرهنگ مردم را بشناسد و با هماهنگی خانواده تصمیم به هجرت بگیرد.
4. تلاش در جهت همراهکردن خانواده:
راهکارهای همراهسازی خانواده در مسائل قبلی (بهویژه ۳، ۴ و ۵) ذکر شده است، اما تأکید بر تبیین این نکته ضروری است که خداوند تلاشها، ازخودگذشتگیها و فداکاریهای خانواده را حتماً جبران میکند. همچنین، افرادی که رنج هجرت را نپذیرفتهاند، از برکات بسیاری محروم ماندهاند. علاوه بر این، ابعاد مثبت هجرت را تشریح کنید؛ مانند اینکه حضور در میان اقوام مختلف، فرصتی ارزشمند برای کسب تجربیات متنوع برای خانواده شده است.
5. تقویت صلهرحم.۲
6. ایجاد ارتباط مستمر و متمرکز با خانوادههای خاص در مناطق تبلیغی.۳
7. استقرار خانواده در وطن اصلی:
گاهی بین محل امامت و وطن اصلی خانواده فاصلهٔ چندانی نیست، در این موارد امام میتواند خانواده را در وطن اصلی مستقر نموده و برای دیدار و رسیدگی به آنها متناوباً به آن محل رفتوآمد نماید.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
