در محلهای که مسجد و منزل من واقع شده، مراکزی وجود دارد که زمینههای انحراف فکری و آسیبهای اجتماعی برای خانوادهٔ من به وجود میآورد۱ و از طرفی موفقیت من در امامت محله مشروط به حضور مستمر در آن محله میباشد؛ چگونه میتوانم از این آسیبها جلوگیری نمایم؟
حضور انسان در عرصههای اجتماعی، جزء لاینفک زندگی انسان است و عقل انسان بهصرف احتمال اینکه فعالیتی، آسیبها یا خطراتی دارد، امر به ترک آن نمیکند؛ بلکه امر به احتیاط در عمل و مقابله با آسیبها و خطرات میکند. بههمین منظور راهکارهای زیر ارائه میگردد:
1. رفاقت امام با فرزندانش:
با توجه به اینکه امام خود دچار این آسیب نیست، بهترین راه برای در امان ماندن خانواده و همسر او، رفاقت با آنها و ایجاد کانونی پر از صمیمیت و محبت در خانه و پرهیز از بیتوجهی به آنان است؛ چرا که خانواده بیشترین تأثیر را از والدین میگیرد.۱
2. واقعبینی امام:
صرف حضور همسر و خانواده در محله موجب آسیبهای اخلاقی یا انحرافات نمیشود؛ بلکه بیتوجهی امام نسبت به مراودات خانواده یا همنشینان آنان، عاملی برای انحراف خواهد بود که در راهکارهای بعدی به آن اشاره میشود.
3. نظارت امام:
امام نسبت به رفتار و مراودات خانواده و فرزندان خویش، نظارت نامحسوس داشته باشد (میتوان از افراد امین استفاده کرد) و در صورت نیاز به آنان با زبانی نرم و دلسوزانه هشدار دهد.
4. بسترسازی و تقویت روابط خانوادگی سالم:
امام با خانوادههای مؤمن و متدین و انقلابی محله ارتباط خانوادگی داشته باشد تا فضای غالب در روابط او، فضای مذهبی باشد و بالتبع خانوادهٔ او نیز با همان خانوادهها ارتباط میگیرند.
5. تقویت فکری و معنوی خود و خانواده:
گاهی امام از تقویت معنوی خانوادهٔ خود غافل میشود که لازم است با برنامهریزی و شرکت مستمر به همراه خانواده در جلسات اخلاق یا مراسم دعا و مناجات در اماکن متبرکه به تقویت فکری و معنوی خود و خانوادهاش بپردازد.
6. هجرت از محله:۲
در صورت عدم تأثیر راهکارهای فوق، امام میتواند خانوادهاش را در محلی سالم سکونت دهد و خود به عنوان امام مسجد و محله رفتوآمد نماید و البته در رفع اشکالات و انحرافات آن محله تلاش نماید.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
