همسر و فرزندان من بهخاطر تأثیرپذیری از رسانه و فضای مجازی، از کشته یا مجروحشدن من در حین انجام وظایف شرعی و اجتماعی ترس دارند و به همین خاطر، مرا در انجام این فعالیتها سرزنش و نکوهش میکنند.۱ چگونه میتوانم ذهنیت آنها را اصلاح کنم؟
اساساً حضور افراد در شرایط حساس و موقعیتهای خطرناک (مانند اغتشاشات و درگیریهای خیابانی) امری اقتضایی است و به مؤلفههای گوناگونی مانند استعداد و توانایی امام، شرایط جامعه، میزان خطر و… بستگی دارد. اما بهطور کلی به نظر میرسد اگر خطر جانیِ قابلملاحظهای وجود داشته باشد، شایسته است امام در اماکن عمومی حضور پیدا نکند یا دستکم با لباس روحانیت حاضر نشود۱؛ مگر در شرایطی که دشمن در صدد ایجاد فضای رعب و وحشت است که در این صورت، برای شکستن این فضا، حضور او با لباس روحانیت لازم است، هرچند به شهادتش منجر شود.۲
راهکارها:
1. تقویت بُعد معنوی و بیان اجر و پاداش حضور مؤثر در جامعه.
2. تبیین درست وضعیت موجود جامعه و نشاندادن علاقهمندی بسیاری از مردم به روحانیت.
3. اطمینانبخشی به خانواده از طریق انجام مراقبتهای لازم.۳
4. دعوت از خانواده برای حضور در جمعهای همعقیده و زمینهسازی برای این امر.
5. کنترل و مدیریت کانالهای ارتباطی خانواده، بهخصوص در فضای مجازی، و آموزش سواد رسانهای به آنها.
6. همراهکردن خانواده در کارهای جهادی و فرهنگی مسجد.
7. حضور خانوادگی در اماکنی که باعث تجمع نیروهای متدین و همفکر میشود و نوعی رزمایش قدرتِ نیروهای انقلابی است؛ مانند نمازهای جمعه، راهپیماییها و یادوارههای شهدا.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.