ارائهٔ خدمات مسجد به بزهکاران و افراد معتاد ممکن است باعث شود کمکها در خرید مواد مخدر، مشروبات الکلی، عادیسازی بزه یا برخی آسیبهای دیگر صرف شود. از طرفی، امام ممکن است با چانهزنی یا تهدید این افراد مواجه شود. بنابراین، کمک به آنان میتواند اعانت بر اثم و زمینهساز ترویج فساد یا ناامنی در محله و مسجد باشد. چرا باید به آنان کمک کنم؟
همانگونه که در مسئلهٔ ۳۲ این بخش بیان شد، مسجد نسبت به این اقشار نیز وظیفه دارد؛ ولی برای خروج از «اعانت بر اثم» و جلوگیری از ترویج فساد و آسیبهای مذکور، راهکارهای زیر پیشنهاد میشود:
۱. حتیالامکان کمکها «غیرنقدی» باشد. برای جلوگیری از صرف کمکهای غیرنقدی در خرید مواد مخدر، مشروب یا موارد منکر (نظیر قمار)، راهکارهای زیر پیشنهاد میشود:
کمکها از جنس خدمات باشد؛ مانند: معرفی به مشاوره، پزشک، داروخانه یا کمپهای ترک اعتیاد.
کمکها «غیرقابلفروش» باشد؛
حتیالامکان به خانوادهٔ آنان تحویل داده شود.
کمکها تدریجی و به مقدار حداقل نیاز باشد. یعنی ارزاق مورد نیاز بهتدریج و به مقدار حداقل نیاز در اختیار آنان قرار گیرد و از پرداخت یکجای ارزاق پرهیز شود.
۲. کمکها در راستای توانمندسازی و رفع بزه باشد.
مسجد میتواند با ارائهٔ آموزشهای لازم، حمایتهای مالی و ایجاد مشاغل خانگی (نظیر پخت نان خانگی، خیاطی، قالیبافی، صنایعدستی یا بستهبندی)، بستر توانمندی معتادان و خانوادهٔ آنان را فراهم کند.
۳. کمکها باعث ایجاد توقع نشود.
کمکها بهگونهای نباشد که طلبکار شوند، همهٔ معتادان محله خود را ذیحق بدانند و در صورت عدم مساعدت، درگیری ایجاد کنند.
راهکارها:
تضمینی برای حمایت دائمی داده نشود
شفافسازی شود که کمکها مردمی است و وابسته به ارگان خاصی نیست.
کمکها مکرر و منظم نباشد.
۴. کمکها سبب عادیسازی بزه نشود. حمایت بدون قیدوشرط میتواند این شائبه را ایجاد کند که مسجد با کارهای این افراد نیز مشکلی ندارد و با آنان همراه است.
راهکارها:
تبیین چرایی و ضرورت کمکهای حداقلی و در حد اضطرار۱، در عین بیان قبح این کارها برای مردم.
جهت جلوگیری از احساس ناامنی در مسجد، ارائهٔ کمکها در مکانی غیر از مسجد باشد (مثلاً به محل زندگی آنان رجوع شود یا خدمات در خیریههای بیرون مسجد یا از طریق افراد معتمد ارائه شود).
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
