با توجه به رسالت مسجد و اینکه مسجد نباید به بنگاه اقتصادی تبدیل شود، اگر رسانهٔ مسجد (کانال، صفحهٔ مجازی و...) دنبالکنندگان زیادی داشته باشد، آیا میتواند جهت کسب درآمد، تبلیغات تجاری بپذیرد؟ (بهویژه وقتی خودِ نمازگزاران متقاضی هستند).
اصل اولیه آن است که تریبون مسجد (چه حقیقی و چه مجازی) محل ابلاغ پیام دین و آگاهیبخشی است، نه بازار دادوستد. اما اگر بنا به مصلحت و برای تأمین هزینههای مسجد یا حمایت از اهالی محل، تصمیم به پذیرش تبلیغات گرفته شد، این کار نباید هویت مسجد را مخدوش کند. لذا رعایت چهار اصل زیر ضروری است:
۱. تناسب محتوایی با شأن مسجد.
عدم تضاد کالای تبلیغشده با ارزشهای دینی و انقلابی.
ممنوعیت تبلیغ کالاهای لوکس و تجملی و مروج فرهنگ مصرفگرایی.
پرهیز از تبلیغ محصولاتی که شائبهٔ حمایت از جریانات انحرافی و بیگانگان دارد.
در اولویت قرار دادن محصولات فرهنگی، آموزشی و خدمات خانوادهمحور.
پرهیز از تبلیغ کالاها و خدمات متعلق به افراد خاص و بنگاههای خصوصی (رعایت عامالمنفعه بودن).
۲. ملاحظات اجتماعی و محلی.
حفظ اقتصاد محله و پرهیز از تبلیغاتی که باعث کسادی بازار کسبهٔ محله شود.
پرهیز از پذیرش تبلیغات حساسیتزا و تنشزا یا متعلق به جریانات اختلافبرانگیز محلی.
۳. صداقت و اعتماد عمومی
واقعی و بهدور از اغراق بودن تبلیغات.
ممنوعیت تبلیغ کالاهای بدون کیفیت.
۴. سلامت مالی و نیت.
صرف درآمد حاصله در امور جاری مسجد، خیریه یا فعالیتهای فرهنگی (نه انتفاع شخصی مدیران کانال).
پیشگیری از خروج رسانهٔ مسجد از کارکرد اصلی خود (اطلاعرسانی و محتوای دینی) و تبدیل آن به یک «کانال تبلیغاتی» بهواسطهٔ حجم زیاد تبلیغات تجاری.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
