در بسیاری از مساجد، گاه حضور افراد مبتلا به جنون ادواری یا کمتوان ذهنی (سفیه) مشاهده میشود. حضور این افراد، مدیریت مسجد را با یک چالش دوگانه مواجه میکند: از یکسو، رفتارهای غیرقابل پیشبینی آنان مانند عدم رعایت طهارت، ایجاد سر و صدا در حین نماز و سخنرانی، یا حرکات ناهنجار، موجب اختلال در نظم، حواسپرتی مأمومین و گاهی هتک حرمت و نجاست مسجد میشود. از سوی دیگر، برخورد سلبی و اخراج آنان، اغلب با واکنشهای احساسی نمازگزاران، دلسوزیهای عمومی و ناراحتی و اعتراض خانوادههای آنان همراه است. امام جماعت چگونه باید میان «حفظ قداست و پاکیزگی مسجد» و «رعایت ملاحظات عاطفی و اجتماعی» تعادل برقرار کند؟
۱. توجیه مردم با تبیین حکم شرعی
توجیه مردم نسبت به پرهیز از برخورد احساسی و اینکه ورود این افراد تا زمانی که موجب نجاست یا بیاحترامی نشود فقط مکروه است؛ اما اگر احتمال هتک حرمت یا آلودگی باشد، جلوگیری از ورودشان واجب است۱.
۲. گفتگوی اقناعی با خانواده فرد :
در دیداری خصوصی، خانواده با زبان دلسوزانه توجیه شوند که آوردن فردِ غیرقابلکنترل به مسجد، موجب آسیب به حرمت خانه خدا میشود.
۳. تعیین همراه دلسوز در هنگام حضور:
برای افراد کم توان ذهنی که ممکن است نظم مسجد را برهم زنند، مناسب است فردی صبور، خوشاخلاق و در عین حال قاطع بهعنوان همراه از آنان مراقبت کند.
۴. برخورد آرام در صورت بروز رفتار نابهنجار:
در صورت صدای بلند یا حرکت ناهنجار، امام جماعت با خونسردی یا شوخطبعی فضا را آرام کند و از برخورد خشن یا قطع برنامه بپرهیزد.
۵. جانمایی مناسب و پرهیز از بکارگیری:
جای نشستن این افراد حتیالامکان در صف اول، پشت سر امام جماعت، مقابل منبر یا مرکز شبستان نباشد؛ همچنین از بکارگیری آنان در کارهای مسجد خودداری شود.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
