تأمین معیشت امام در مناطق محروم و امکان استفاده از کمک‌های دولتی

اگرچه اصل بر مردمی بودن تأمین معیشت امام است و دولتی شدن آن آسیب‌هایی^۱ در پی دارد، ولیکن با رعایت شرایطی که در ادامه ذکر شده است، می‌توان در مناطق محروم از کمک‌های دولتی استفاده کرد:

۱. کمک‌ها در قبال خدماتی باشد که امام و مسجد برای سازمان‌ها و ادارات به‌صورت ویژه ارائه می‌دهند^۲ یا خدماتی که خود مسجد به‌طور طبیعی انجام می‌دهد، اما در راستای نیاز و برنامه‌های دیگر سازمان‌ها است.^۳

۲. ردیف بودجۀ اختصاص‌یافته به معیشت امام کاملاً با فعالیت‌های امام مرتبط باشد.

۳. جهت جلوگیری از اتهام و شایعه‌سازی علیه امام، اسناد آن ثبت و ضبط شود.

۴. حتی‌الامکان پرداخت کمک‌های دولتی به‌صورت مستقیم نباشد؛ بلکه از طریق مراکز مرتبط با روحانیت مانند مدیر حوزۀ علمیۀ شهر و دفتر امام‌جمعه انجام شود.

۵. حتی‌الامکان پرداخت کمک‌های دولتی به مسجد باشد و محل خاصی برای مصرف آن مشخص نشود تا پس از هماهنگی و همراهی هیئت‌امنا در تأمین معیشت امام صرف شود.

۶. اگر کمک‌های دولتی موردی باشد و تبدیل به سیره نشود و در قبال آن انتظارات و اغراضی وجود نداشته باشد، دریافت آن اشکالی ندارد؛ زیرا در این صورت استقلال امام حفظ شده است و منافاتی با مردمی بودن او ندارد.