مدیریت تعارض میان کراهت فریاد زدن و شعر خواندن در مسجد و برگزاری مراسم

۱. تبیین دقیق موضوع کراهت:

بسیاری از فقها کراهت شعر در مسجد را مطلق نمی‌دانند و اشعاری که در دعوت به توحید، دفاع از حق، بیان حکمت و مدح و رثای اهل‌بیت (علیهم‌السلام) باشد را از دایره کراهت خارج می‌دانند ^۱همچنین کراهتِ بلند کردن صدا بیشتر ناظر به داد و فریادهای دنیوی، مشاجرات و صداهای ناهنجار است. صدای بلند در مداحی اگر مصداق ذکر اهل‌بیت (علیهم‌السلام)، اقامه شعائر و وعظ باشد و منجر به آزار نمازگزاران نشود، مشمول این کراهت نیست.^۲

۲. مدیریت سیستم صوتی:

بخش زیادی از صدای بلند مربوط به تنظیمات نادرست سیستم صوتی است، نه حنجره مداح. امام جماعت باید با تعیین مسئول فنی متعهد، بر تنظیم استاندارد صدا (که نه گوش‌خراش باشد و نه بیش از حد ضعیف) نظارت کند تا حرمت مسجد حفظ شود.

۳. توجیه مداحان و ذاکرین:

در جلسات هماهنگی پیش از مراسم، با لحنی محترمانه به مداحان یادآوری شود که فریاد زدن‌های غیرمتعارف که گاهی برای شور دادن استفاده می‌شود، با آداب مسجد سازگار نیست. تشویق آنان به استفاده از روضه‌های دلی و سنگین که با فضای معنوی مسجد همخوانی بیشتری دارد، مؤثر است.

۴. تبیین برای مأمومین:

گاهی اعتراض‌ها ناشی از عدم آگاهی است. امام می‌تواند در قالب بیان احکام، توضیح دهد که عزاداری سیدالشهدا (ع) از مصادیق تعظیم شعائر است و اگر با صدای متعارف برگزار شود، منافاتی با قداست مسجد ندارد، همچنین اگر مضمون اشعاری که در مسجد خوانده می شود دعوت به توحید، دفاع از حق، بیان حکمت و مدح و رثای اهل‌بیت (علیهم‌السلام) باشد از دایره کراهت خارج است.