برخي از مساجد فعال و آبادی هستند و
نیازی به همکاری با دیگر مساجد در خود احساس نميکنند. این
نگرانی وجود دارد که در فرآیند شبکهسازی، مجبور به جبران کمبودهای
مساجد دیگر شوند و این امر، فعالیتهای مسجد را کند، یا متوقف
کند. با این توصیف، شبکهسازی چه ضرورتی دارد؟
1.
شبکهسازی به
معنای غافل شدن از
اولویتهای یک
مسجد برای پرداختن به نیازهای دیگران نیست. در واقع، هدف اصلی، استفادهٔ بهینه از
ظرفیتهای
موجود است؛ چراکه در موارد متعدد، امکانات و خدمات یک مسجد فعال، در صورت نبود
شبکه، بیاستفاده
باقی میماند.
بنابراین، به اشتراک گذاری این ظرفیتها نه تنها موجب کندی فعالیت مساجد قوی نمیشود، بلکه به پویایی بیشتر آنها نیز کمک میکند.
2. بسیاری
از کارکردهای اصلی مساجد، تنها در سایهٔ شبکهسازی تحقق مییابد. برای مثال، جریانسازی در عرصهٔ عفاف و حجاب، مطالبهگری مؤثر از مسئولان در سطح شهر و کشور، یا
حضور تأثیرگذار در امور سیاسی، اهدافی بزرگ هستند که دستیابی به آنها با فعالیت انفرادی یک مسجد، تقریباً غیرممکن
است.
3.
شبکهسازی و یاری رساندن به مساجد دیگر، موجب انسجام و تقویت
جبههٔ مؤمنان میشود. از
این رو، حتی اگر مسجدی کاملاً فعال و بینیاز باشد، تقویت مساجد دیگر از باب تعاون دینی و
اجتماعی، یک ضرورت است.
4. منافع شبکهسازی، دوسویه است و صرفاً به مساجد ضعیفتر محدود نمیشود. در این فرآیند، زمینه برای تقویت و افزایش قدرت، اعتبار و وجههٔ اجتماعی حتی برای مساجد قوی نیز فراهم میگردد.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
