ارتباط با ثروتمندان جهت جذب کمک برای مسجد و قرار گرفتن در معرض اتهام | سامانه جامع پاسخگویی به مسائل مسجد

ارتباط با ثروتمندان جهت جذب کمک برای مسجد و قرار گرفتن در معرض اتهام

آخرین به‌روزرسانی: ۲۲ خرداد ۱۴۰۵۳ بازدید

پرسش

در محله‌ای هستم که افراد ثروتمند اطراف مرا می‌گیرند و من نیز مجبورم برای تأمین منابع مالی مسجد با آنان ارتباط داشته باشم و آنان را به‌صورت ویژه تکریم کنم. این امر باعث رنجش سایر مأمومان و ایجاد جو و شایعه‌سازی علیه من شده است. چگونه می‌توانم از این آسیب جلوگیری کنم؟

پاسخ

امام توجه کند آیا ارتباط و نشست‌وبرخاست با ثروتمندان صرفاً برای جذب منابع مالی مسجد است یا عوامل دیگری مانند انس با آنان و گرایش به رفاه و کسب پول و ثروت برای خودش وجود دارد؛ لذا لازم است:

۱. به‌صورت مداوم آیات^۱، روایات^۲ و کلمات بزرگان در زمینه معاشرت با افراد ثروتمند را مرور کند.

۲. توجه کند به اینکه آسیب‌های این رفتار او به‌مراتب بیشتر از منافع مادی است که برای مسجد کسب می‌کند. همچنین لازم است امام موارد زیر را مراعات نماید:

شفافیت و اطلاع‌رسانی:

امام باید برای عموم مردم تبیین نماید که توجه به افراد ثروتمند به دلیل خدمت‌رسانی بیشتر آنان به مسجد است.

توجه هم‌زمان و مناسب به فقرا و تودۀ مردم:

باید امام مراعات مساوات در روابط خود با مخاطبان مختلف داشته باشد تا در معرض اتهام قرار نگیرد.^۳

پاورقی‌ها

↑ ۱.«وَلَا تَمُدَّنَّ عَيْنَيْكَ إِلَى مَا مَتَّعْنَا بِهِ أَزْوَاجًا مِنْهُمْ زَهْرَةَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا لِنَفْتِنَهُمْ فِيهِ وَرِزْقُ رَبِّكَ خَيْرٌ وَ أَبْقَى» (طه، آیۀ ۱۳۱). «و هرگز به متاع ناچیزی که به قومی از آنان (قومی کافر و جاهل) در جلوه حیات دنیای فانی برای امتحان داده‌ایم چشم آرزو مگشا، و رزق خدای تو بسیار بهتر و پاینده‌تر است.»
↑ ۲.«ثَلاَثَةٌ مُجَالَسَتُهُمْ تُمِيتُ اَلْقَلْبَ... مُجَالَسَةُ اَلْأَغْنِيَاءِ» (الخصال الصدوق، ج ۱، ص ۷۸). پيامبر خدا (صلی‌الله‌عليه‌وآله): «همنشينى با سه كس دل را مى‌ميراند:... و نشستن با توانگران.» «قال علی علیه‌السلام: وَ مَنْ أَتَى غَنِيّاً فَتَوَاضَعَ لَهُ لِغِنَاهُ، ذَهَبَ ثُلُثَا دِينِهِ» (نهج‌البلاغه، حکمت ۲۲۸). «و هر كه نزد توانگرى رود و به سبب مالش فروتنى كند، دو ثلث دينش از دستش رفته است.» «قال علی علیه‌السلام: وَ قَدْ بَلَغَهُ أَنَّهُ دُعِیَ إِلَى وَلِیمَةِ قَوْمٍ مِنْ أَهْلِهَا فَمَضَى إِلَیْهَا أَمَّا بَعْدُ یَا ابْنَ حُنَیْفٍ فَقَدْ بَلَغَنِی أَنَّ رَجُلًا مِنْ فِتْیَةِ أَهْلِ الْبَصْرَةِ دَعَاکَ إِلَى مَأْدُبَةٍ فَأَسْرَعْتَ إِلَیْهَا یُسْتَطَابُ لَکَ الْأَلْوَانُ وَ تُنْقَلُ إِلَیْک الْجِفَانُ وَ مَا ظَنَنْتُ أَنَّکَ تُجِیبُ إِلَى طَعَامِ قَوْمٍ عَائِلُهُمْ مَجْفُوٌّ وَ غَنِیُّهُمْ مَدْعُوٌّ فَانْظُرْ إِلَى مَا تَقْضَمُهُ مِنْ هَذَا الْمَقْضَمِ فَمَا اشْتَبَهَ عَلَیْکَ عِلْمُهُ فَالْفِظْهُ وَ مَا أَیْقَنْتَ بِطِیبِ وُجُوهِهِ فَنَلْ مِنْهُ...» (نهج‌البلاغه، نامۀ ۴۵). «اى پسر حنیف، به من گزارش دادند که مردى از سرمایه‌داران بصره، تو را به مهمانى خویش فراخواند و تو به‌سرعت به‌سوی آن شتافتى خوردنى‌هاى رنگارنگ براى تو آوردند و کاسه‌هاى پر از غذا پی‌درپی جلوى تو نهادند گمان نمى‌کردم مهمانی مردمى را بپذیرى که نیازمندانشان با ستم محروم شده و ثروتمندانشان بر سر سفره دعوت شده‌اند، اندیشه کن در کجایى؟ و بر سر کدام سفره مى‌خورى؟ پس آن غذایى که حلال و حرام بودنش را نمى‌دانى دور انداز و آنچه را به پاکیزگى و حلال بودنش یقین دارى مصرف کن.»
↑ ۳. برای مطالعه بیشتر به کتاب آداب معاشرت از دیدگاه معصومان، ترجمه ابواب احکام العشرة کتاب وسائل‌الشیعه شیخ حر عاملی، چاپ بنیاد پژوهش‌های اسلامی آستان قدس رضوی مراجعه شود.