مگر دولت ما اسلامی نیست؟ پس چرا معیشت امامان جماعت را تأمین نمیکند؟ چرا نباید دولت به ائمۀ جماعتی که در مناطق محروم هستند (مثل دکتر و معلم)، مبلغی بهعنوان سختی کار و دوری راه و... پرداخت کند؟ مگر قرآن نمیفرماید: «الَّذِينَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِي الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ...»۱؛ پس وظیفۀ دولت است که ما را تأمین کند. پس وظیفه دولت است که ما را تأمین کند.
تأمین معیشت امام توسط دولت آسیبهایی دارد که در مسئلۀ ۲1 این بخش به آنها اشاره شد. از طرفی مردمی بودن تأمین هزینۀ مساجد و امامان جماعت در دوران غیبت، علاوه بر اینکه راهبردی استراتژیک در دین اسلام است که باعث میشود تغییر دولتها منجر به تعطیلی اقامۀ نماز و فعالیتهای مساجد نشود، آثار و برکاتی نیز به دنبال دارد از جمله:
1. حفظ استقلال و حریت امام در موضعگیریها و اقدامات و پیشگیری از ایجاد وابستگی.۱
2. ثبات و تداوم در کمکهای مردمی برخلاف کمکهای دولتی.
3. احساس مسئولیت و دلسوزی نسبت به مسجد و پیشگیری از بیتفاوتی (چراکه آن را متعلق به خود میدانند).
4. ارتباط و تعامل بیشتر امام و عوامل با مردم.
5. بهرهمندی از ثواب و برکات معنوی؛ و) اجتماع و تألیف قلوب.
هنوز دیدگاهی برای این مسئله ثبت نشده است.
